SİNEMA ARAŞTIRMALARINDA ÖZGÜNLÜK MESELESİ BAĞLAMINDA TÜRKİYE’DE YAPILAN YÜKSEK LİSANS VE DOKTORA ARAŞTIRMALARINA YÖNELİK BİR İÇERİK ANALİZİ

günlük kavramı tarihsel süreçte kültürel açıdan çok farklı yönleriyle ele alınan bir kavram olma özelliği göstermiştir. Kimi yerde ahlak ve değer sistemlerinden beslenen bilgi olarak görülen özgünlük kimi yerde güven ve bazen de kendiliğindenlik, sahicilik gibi tanımlarla karşılaşmıştır. Çok miktardaki yeni verinin ilk kez yazılı olarak sunulması özgünlük değeri ifade edebildiği gibi, ayrıntılara inen, farklı bir yöntem deneyen, mevcut yöntemi başka bir alana ya da mevcut bir teoriyi farklı teorilerle ilişkilendiren; bilgiyi yeniden disiplinler arası üreten çalışmalar da özgünlük kavramı çerçevesinde incelenmektedir. Sinemada özgünlüğün oluşması ise sinemanın başlangıcından 50 yıl gibi bir süre sonra 1950'lerle birlikte Batıdaki eleştirel sinema yayıncılığı ile başlamış sayılabilir. Fransa'da yeni dalga, İtalya'da yeni gerçekçilik, Latin Amerika'da bağımsız yeni sinema akımlarıyla bağlantılı olarak gelişen hareketler sinemada özgün ve nitelikli çalışmaların ortaya çıkmasına aracılık etmiştir. Buradaki özgünlüğü oluşturan unsur endüstriyel üretim mekanizmasından kurtulup sanat odaklı çalışmaların üretilmesidir. Sinemaya ilişkin dergiciliğin, kitapların, kurumlaşmanın, pedagojik, politik ve sosyolojik yaklaşımlarca gelişmesi, sinemada özgünlük meselesinin doğmasına aracılık etmiştir denebilir. Bu çalışma Türkiye'de 1990-2014 yılları arasında üretilen yüksek lisans ve doktora tezlerinin özgünlükleri üzerine bir tarama çalışmasıdır. Belli bir takım kodlar geliştirilerek yapılan bu taramada frekans analizi yapılmıştır. Bu kodların ortaya çıkardığı tabloda yapılan çalışmaların konu, dil, yazar, bağlam, disiplinlerarasılık ve yöntem açısından sınırlı bir çeşitlilik ortaya koyduğu görülmüştür