Bir sürgünlük biçimi: Metropol yaşamı

Bu çalışma metropol yaşamı ve sürgünlük arasındaki ilişkiyi ortaya koymayı amaçlar ve metropolün bir etkileyene dönüştüğü küresel yaşam biçimleri içindeki bireyin konumuna ilişkin farklı bir okuma önerir. Sürgünlüğün tarihsel yolculuğunun ortaya koyduğu temel anlamlarının ötesinde başka açılımlara gebe olabileceği varsayımından hareketle, küresellik, modern ve post-modern kimlik, zaman-mekân bölünmesi kavramlarıyla ilişkili metinlerarası bir okuma üzerine odaklanır. Kent ve insan etkileşiminin sorgulandığı bu çalışmada imgelerin nasıl okunduğu ve bu okumaların kent tarafından örgütlenen nasıl bir görme biçimine karşılık geldiği üzerinde durulur. Özellikle kent insanı nasıl bir profil çizmektedir? Sorusuna yanıt aranır. Bu bağlamda kuramsal tartışma zemininde ortaya konan önermeler, akademisyenin kendi fotoğrafladığı New York sokak imgelerinin göstergebilimsel çözümlemesi yapılarak sınanır. Bu sınamanın sonucunda metropol ile kişiler arasında karşılıklı bir bağımlılık ilişkisi olduğu ve bu ilişkinin zaman ve mekanın manipüle edilmesiyle kurulduğu anlaşılır. Bunun da ötesinde kalabalık içinde yalnızlık çeken metropol insanının söz konusu sürgünlüğü deneyimlemesinin ancak farkındalık kavramıyla olumlu değer yüklenebileceği ortaya çıkar.