ICSI uygulanan üremeye yardımcı tedavi (ÜYTE) sikluslarında eşi kriptozoospermik/şiddetli oligozoospermik hastaların normospermik olanlarla gebelik oranlarının karşılaştırılması
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Maltepe Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, KLİNİK EMBRİYOLOJİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2019
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: SEÇKİN YALÇINKAYA
Danışman: MEHMET CINCIK
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Düşük semen kalitesi erkek infertilitesinin ana nedenidir. Özellikle kriptozoospermik ve şiddetli oligozoospermik vakalar için yardımcı üreme tekniklerinden intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu uygun bir tedavi yöntemidir. Bu uygulama sperm sayısının önemini azaltmış gözüksede laboratuar ve klinik sonuçları açısından değerlendirilmeye ihtiyaç vardır. Bu çalışmanın amacı bir subgrup olarak kriptozoospermik ve şiddetli oligozoospermik erkek infertilitesi tanıları nedeniyle intrasitoplazmik sperm enjeksiyonu uygulanan hastaların laboratuvar, gebelik ve canlı doğum sonuçlarını sperm parametreleri normal olanlar ile retrospektif olarak karşılaştırmaktır. Söz konusu vakalarda, Dünya Sağlık Örgütü'ne göre kriptozoospermi taze preperatlarda sperm olmamasına karşın santrifüj sonrası pelletin mikroskobik incelenmesiyle sperm görülmesidir. Ancak Dünya Sağlık Örgütü şiddetli oligozoospermi ile ilgili bir tanımlama yapmamış olmakla birlikte çoğu araştırmacılar şiddetli oligozoospermiyi; sperm sayısının 5 milyon/ml'nin altında olması şeklinde değerlendirmiştir. Çalışmanın örneklemini 2010-2018 yılları arasında Acıbadem Altunizade Hastanesi Tüp Bebek ve Üreme Sağlığı Merkezine başvurmuş 185 hasta oluşturdu. Çalışmaya dahil edilen hastalar sperm konsantrasyonuna göre; kriptozoospermi, şiddetli oligozoospermi ve normospermi olmak üzere üç gruba ayrıldı. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda gruplar arasında fertilizasyon, embriyo gelişimi, gebelik oranları, klinik gebelik oranları ve canlı doğum oranları açısından anlamlı bir fark görülmedi. Çalışma sonunda sperm faktörünün laboratuvar ve klinik sonuçları üzerinde anlamlı bir etkisinin olmadığı sonucuna varıldı.